Foto's van Wilde Honden door Yvonne van der Mey

Deze jagers worden tegelijktijd bewonderd en gehaat. De bewondering treft de goed georganiseerde en sociale manier van samenleven en jagen, en de haat is voornamelijk gericht op de wijze waarop ze hun prooi doden. Wilde Honden zijn geweldige renners, erg hard (tussen 40 en 60 km per uur) en lang, en dat is precies de manier waarop ze hun prooi pakken. Ze jagen de prooi op totdat die uitgeput is, en dan wordt de prooi in één goed georganiseerde actie van de hele groep, gepakt.

Voor mensen ziet het er gruwelijk en gewelddadig uit, dat de Wilde Honden al beginnen te eten van hun prooi, nog voordat deze dood is. Zij doden de prooi niet eerst, zoals een leeuw dat doet. Aan de andere kant, doordat ze met zoveel zijn, duurt het maar seconden voordat het prooidier dood is, maar het ziet er niet prettig uit. Naar mijn mening echter, mag dit GEEN reden zijn om ze te schieten, vergiftigen of te strikken. Het is zoals de Natuur zelf ze gemaakt heeft, en dat hebben wij als mensen maar te accepteren en te respecteren. Voornamelijk door het stropen zijn hun aantallen dramatisch afgenomen, en sinds enige tijd staat de Wilde Hond op de CITES-Lijst van bedreigde diersoorten.

De groepen kunnen in grootte variëren van 10 tot wel 30 dieren, die, zoals bij wolven, geleid worden door één dominant mannetje en vrouwtje. Deze twee dieren zijn ook de enigen, net zoals bij wolven, die mogen paren en jongen krijgen. Om het grootbrengen van de jongen te zeker te stellen, zijn er altijd één of twee hooggeplaatste vrouwtjes die tegelijk schijnzwanger worden en binnen heel korte tijd melk kunnen produceren, als de moeder van de pups zou doodgaan.

Elke Wilde Hond heeft één of meerdere witte aftekeningen op zijn lichaam, die uniek zijn voor elk dier, net zoals een vingerafdruk. Dit maakt het wat gemakkelijker om ze in het oog te houden. De oren van een Wilde Hond kun je niet missen: ze zijn enorm. Hun gehoor is dan ook geweldig goed. De meeste mensen die Afrika bezoeken, zullen deze dieren echter nooit te zien krijgen, omdat er nog maar zo weinig zijn, en omdat de Wilde Honden niet echt dol zijn op ontmoetingen met mensen. Ik ben zo gelukkig geweest om een aantal ontmoetingen met verschillende groepen op diverse plaatsen te hebben, en elke ontmoeting is het meer dan waard om aan terug te denken.

Klik op een kleine foto hieronder om een grotere versie van de foto te zien (hou er wel rekening mee, dat je internetbrowser pop/up pagina´s en javascript moet toestaan). Om het bekijken van de foto´s nog makkelijker te maken, staan er ook link nummers onder op de pop/up pagina, zodat je makkelijk naar de volgende foto kunt gaan.

© Respecteer a.u.b. het auteursrechtelijke bescherming van mijn werk, en neem even contact met me op als je interesse hebt in eventuele toestemming voor gebruik. Bedankt en ik hoop dat je van mijn foto´s zult genieten.